Artitekst Weblog

Een paar tips voor Zomergasten

by artitekst on 22 August 2011, 09:52
Een paar tips voor Zomergasten | Comments(0)

Ongelooflijk hoe de VPRO het huidige kabinet een hart onder de riem steekt om fors op de kunst te bezuinigen. De aflevering van Zomergasten van gisteravond was xe9xe9n doelgerichte voorzet, die Wilders alleen nog maar hoeft in te koppen.

Zomergasten is al jaren aan het afkalven, maar dit jaar lijkt het programma de kwaliteit van deze zomer zelf te willen evenaren: bedroevend.

Na de tenenkrommend saaie aflevering van vorige week, met de aardige Surinaamse mevrouw Gonxe7alves bij wie je je afvraagt of zij op basis van haar gender in de Raad van State mocht toetreden (ik kon haar de hele avond op geen enkele oorspronkelijke gedachte betrappen), beleefden we zondagavond het absolute dieptepunt tot nu toe: de zich 'kunstenaar' noemende semi-psychopaat Erik van Lieshout.

Met een naxefef-kinderlijke zelfoverschatting babbelde hij er lustig op los. Over zijn eigen leven en werk en over andere kunstenaars. Ik zal niet teveel uitweiden over de fragmenten die hij ons wilde laten zien. Pure tijdverspilling.

Ik noem twee voorbeelden.
De eerste 'kunstcollega' die hij ten tonele voerde was John Bock, die in een loop-filmpje van 3 minuten ('Porzellan') op een onvoorstelbaar gore manier met voedsel aan het knoeien was.
"Mooi hxe8," reageerde de gast nadat het loopje bijna twee keer was afgespeeld. "Heel apart, hoe hij hier zijn lichaam en zijn witte shirt – een heel duur overhemd trouwens - als doek gebruikt."

Verderop in de uitzending het filmpje 'I'm too sad to tell you' van Bas Jan Ader.
Op dit zwart-wit filmpje uit 1971 is een langharige kunstenaarskop enkele minuten (zogenaamd) wenend in beeld, close-up, zonder geluid. Ieder normaal mens zou zich generen om dit 'kunst' te noemen, maar op de website ('Het Tweede Scherm') schrijft de VPRO:

"Mooi hxe8?" zei zomergast Erik, nadat het slaapverwekkende filmpje eindelijk was gestopt. "Oh, wat is dit toch goed, erg goed!"
"Inderdaad," fleemde gastheer Jelle. "Het is toch steeds op elk moment weer verrassend."

Al decennia lang worden we geteisterd door dit soort 'videokunst', 'opstellingen' en 'performances' van lieden die niet in staat zijn een behoorlijk schilderij of beeldhouwwerk te produceren.

Halverwege de uitzending mocht de artiest uit de Brabantse Peel een heus 'eigen werk' laten zien. Het zelfportret van circa 1,5 meter hoog en ruim 5 meter breed had hij meegebracht op een grote kartonnen rol, uit de afvalcontainer van een vloerbedekkingszaak. Presentator Jelle Brandt Corstius mocht meehelpen om het papieren gevaarte af te rollen en met plakband op een klaarstaand paneel te bevestigen.

Wat we te zien kregen was een in houtskoolkrassen vervaardigde kindertekening van bijna 10 m2 groot. Jelle durfde zomaar te vragen – zonder blikken of blozen en zelfs zonder in de lach te schieten – wat een werk zoals dit moest opbrengen?
"Dit gaat voor zo'n 30.000 euro de deur uit," zei de kunstenaar. "Maar er gaat dan nog wel een korting vanaf."

Naarmate de uitzending vorderde begon ik mij werkelijk af te vragen of ik als kijker niet grandioos in de maling werd genomen. Af en toe kon ik nauwelijks mijn lachen bedwingen, omdat ik associaties kreeg met Koot en Bie, Arjan Ederveen ('30 Minuten'), Koefnoen en Radio Bergeijk. Oftewel: humor-tv.

Maar zo was het dus niet bedoeld. Uiterst serieus sleepten de twee mannen elkaar door de serieuze dikke stroop naar het eind van de avond. Beroepshalve heb ik mijzelf er ook doorheen geworsteld, en heb dus bijna alles gezien (af en toe zappend naar het eindspel van de Lybische revolutie).

Jelle Brandt Corstius blijkt totaal ongeschikt voor dit programma.

Zo'n dociele, bijna verlegen, gastheer kan in sommige gevallen best een goede keuze zijn. Immers dan krijgt de gast wat meer ruimte, in plaats van dat de presentator alles naar zichzelf toe trekt. Maar dat veronderstelt dan wel een gast die ook echt iets interessants te melden heeft. Dat was zondagavond echter opnieuw niet het geval.

Zo'n zwaar overschat en parmantig ventje als Erik van Lieshout had een Ischa Meijer of Theo van Gogh tegenover zich moeten hebben. Die ongetwijfeld zouden hebben gevraagd wat er nou toch 'zo goed' is aan al die getoonde rotzooi.

Jaren geleden was ik een fan van Zomergasten. Die liefde is gaandeweg afgebrokkeld. Jammer, want het is op zichzelf een uitstekend format. Misschien dat ik er daarom ook moeite mee heb om er (emotioneel) afscheid van te moeten nemen.

Het lijkt er op dat de echt interessante gasten 'op' zijn. Althans degenen die interessant zijn xe9n bereid om mee te werken. Ook de getoonde fragmenten zijn na zoveel jaren aan inflatie onderhevig geworden: steeds minder interessant, minder spannend, minder zeggend.

Zomergasten lijkt in de fase te zijn gekomen vergelijkbaar met de leraar die al dertig jaar voor de klas staat, bij wie het aanvankelijke enthousiasme geheel is opgedroogd, en die alleen nog maar uit routine zijn lesjes afdraait. Zonder enige voorbereiding, want hij weet toch al hoe het moet?

Dit 'routine-virus' heeft ook Zomergasten getroffen.

Er worden gasten uitgekozen die werkelijk geen reet te vertellen hebben. En die gasten worden niet gescreend op a) de kracht en inhoud van hun eigen verhaal en b) het interesse-gehalte van de door hen voorgestelde tv- of filmfragmenten.

Laat mij xe9xe9n keer Zomergasten presenteren. Dan breng ik dit programma terug op het niveau waar het behoort: aan de top van de Nederlandse avondvullende televisie. Gegarandeerd! Want het format is er sterk genoeg voor. Nu nog de mensen die het invullen.

Ik zou dan wel enkele eisen stellen. Drie voorwaarden, om precies te zijn:

1    De gast moet een interessant verhaal hebben over zijn/haar eigen leven. Zoniet: exit.

2    De gekozen fragmenten moeten een duidelijke meerwaarde hebben voor de kijkers xe9n een duidelijke relatie hebben met de ervaringswereld van de gast.

3    Tijdens de uitzending moet een voelbare spanning ontstaan. Tussen de gast, de fragmentkeuzes van de gast en de presentator. Vuurwerk, op het scherpst van de snede. In plaats van de goedmoedige breiwerkjes, waartoe dit programma de afgelopen jaren vervallen is.

Maar aangezien dit er niet snel van zal komen (daar ik geen sleep-in pasje heb voor de Gooise matras) zal ik mijn advies aan de VPRO-directie wat algemener formuleren.

Ten eerste: ga op zoek naar gasten die xe9cht interessant zijn! Dat zijn namelijk niet per definitie bekende Nederlanders, of mensen met een bepaalde reputatie of hoge functie, zoals ze tot nu toe werden geselecteerd. Ik kan uit mijn hoofd al tien of twintig onbekende 'gewone' Nederlanders aanwijzen, met stuk voor stuk een vxe9xe9l interessanter verhaal dan alle Zomergasten van de afgelopen drie jaar bij elkaar.

Ten tweede: Begin niet aan een nieuwe aflevering (of gast) voordat duidelijk is dat er  fragmenten zullen worden vertoond die de moeite van het kijken waard zijn. Je mag de gast daarbij best een beetje helpen (niet om te sturen, maar om de juiste fragmenten te vinden).

Ten derde: Durf ook eens een presentator te zoeken buiten het bekende 'wereldje'. Iemand zonder camera-angst maar mxe9t communicatievermogen. Die ook wat meer de diepte in durft te gaan. Zodat er voor de kijkers wat te beleven valt.

Ten vierde en ten slotte: Doe nou eens behoorlijke research en zoek – ruim vxf3xf3r de uitzending – naar de 'spanningspunten' tussen de gast en de door hem of haar gekozen fragmenten. Dat is namelijk waar dit format om schreeuwt, en waarmee je een spannende en vermakelijke televisieavond tot stand brengt.

Als dit allemaal niet gebeurt, is Zomergasten ten dode opgeschreven. Heel jammer.

Fan in xe9xe9n dag

by artitekst on 9 July 2011, 21:35
Fan in xe9xe9n dag | Comments(0)

Een klein berichtje op NU.nl over rehab bracht me vanmorgen bij een artiest, van wie ik de naam ooit wel had gehoord, maar nooit aandacht aan had besteed.
Nu even gezocht in YouTube en verdomd, ik ben in xe9xe9n dag fan geworden.

Wat een vrouw! Soul-rock van het zuiverste water!
Soms lijkt het alsof Janis Joplin uit de dood is opgestaan. De vibratie in haar stem doet af en toe denken aan Roger Chapman (Family, Streetwalkers) en het ritme in rustige nummers aan Dido. Maar dit heerlijk wilde beest overtreft alles.

Dit is voor het eerst sinds Bob Dylan, Pink Floyd, John Cale en Tom Waits dat ik door een nieuw geluid als bij bliksemflits getroffen ben. Bijna de hele dag filmpjes zitten kijken en luisteren (vooral de opnamen bij Paradiso zijn erg goed).

Als een krolse kat flirt ze met de microfoon, de bandleden, de vloer, het publiek. En ook de teksten liegen er niet om.

Nu weet ik ook ineens waar Anouk haar inspiratie, haar stijl en haar voorbeeld vandaan heeft: Beth Hart.

http://www.youtube.com/watch?v=SrZw8RToN2Y&feature=related

En kijk ook even hoe ze deze 'oldie' van Willie Dixon/Led Zeppelin onder handen neemt:
http://www.youtube.com/watch?v=esOkqXGymMA&feature=related

Als ik nu nog een jongetje was, hing ik een grote poster van Beth boven mijn bed

Fan in één dag

by artitekst on , 21:35
Fan in één dag | Comments(0)

Een klein berichtje op NU.nl over rehab bracht me vanmorgen bij een artiest, van wie ik de naam ooit wel had gehoord, maar nooit aandacht aan had besteed.
Nu even gezocht in YouTube en verdomd, ik ben in één dag fan geworden.

Wat een vrouw! Soul-rock van het zuiverste water!
Soms lijkt het alsof Janis Joplin uit de dood is opgestaan. De vibratie in haar stem doet af en toe denken aan Roger Chapman (Family, Streetwalkers) en het ritme in rustige nummers aan Dido. Maar dit heerlijk wilde beest overtreft alles.

Dit is voor het eerst sinds Bob Dylan, Pink Floyd, John Cale en Tom Waits dat ik door een nieuw geluid als bij bliksemflits getroffen ben. Bijna de hele dag filmpjes zitten kijken en luisteren (vooral de opnamen bij Paradiso zijn erg goed).

Als een krolse kat flirt ze met de microfoon, de bandleden, de vloer, het publiek. En ook de teksten liegen er niet om.

Nu weet ik ook ineens waar Anouk haar inspiratie, haar stijl en haar voorbeeld vandaan heeft: Beth Hart.

http://www.youtube.com/watch?v=SrZw8RToN2Y&feature=related

En kijk ook even hoe ze deze 'oldie' van Willie Dixon/Led Zeppelin onder handen neemt:
http://www.youtube.com/watch?v=esOkqXGymMA&feature=related

Als ik nu nog een jongetje was, hing ik een grote poster van Beth boven mijn bed

Rouwcommunicatie met een luchtje

by artitekst on 11 April 2011, 21:45
Rouwcommunicatie met een luchtje | Comments(0)

 
Vreselijk natuurlijk, wat er zaterdagmiddag gebeurde in het stadje aan den Rijn dat nu voorgoed af is van z'n slaperige imago.

En terecht natuurlijk dat er vooral aandacht is voor de slachtoffers, dat is ook de hoofdzaak. Maar tegelijk viel mij ook een detail op, dat ik nogal 'a-typisch' vond. Ik doel op de onvermijdelijke rouwplek die al op zaterdagavond ontstond, doordat iemand een bord had geplaatst met de tekst 'Waarom?/Warum?'

Die plek wordt dan vanzelf het epicentrum van een zee van kaarsjes, kaarten en bloemen. Maar zo midden op de stoep wordt dat een rommeltje, dus heeft men later dat bord tegen een muur aangezet, waarna de toestroom van herdenkingsspulletjes zich onbeperkt kon opstapelen.

Nu is 'Waarom?' al een enigszins obligate vraag, maar tegenwoordig wel passend bij zo'n gedenkplek en de reeds in de lucht hangende, onvermijdelijke stille tocht.
Maar, vroeg ik mij meteen al af, waarom toch dat Duitse 'Warum?' eronder geschilderd? Wat is de meerwaarde daarvan? En wie verzint zoiets?

Was dat bord gemaakt door een Alphenaar met een Duitse herkomst? Moet je dan die eigen identiteit zonodig uitdrukken bij een zo collectief en intiem dorpsverdriet? Was iemand hier voor zichzelf aan het adverteren?

Of zou het misschien gaan om een morbide 'grap' van iemand met de intentie een z.g.  'Godwin' te plaatsen, een onfrisse en totaal misplaatste associatie met de Tweede Wereldoorlog?

Ik merkte dat ik me nogal aan dit bord begon te ergeren, toen ik op tv een overzicht zag van het nieuws uit diverse landen, waarin over het Alphense drama werd bericht. Tot CNN en de BBC aan toe zag je dat met bloemen omfloerste bord staan, met de woorden 'Waarom?' en eronder 'Warum?'

"Nederland is kennelijk tweetalig, daar spreken ze ook Duits!" – zouden ze in het buitenland kunnen gaan denken, bedacht ik.

OK, die burgemeester Bas Eenhoorn had natuurlijk wel mxe9xe9r aan zijn hoofd, en ook veel belangrijker zaken. Maar was er nou niemand in dat hele gemeentelijke apparaat die op het idee kwam om dat bord weg te halen, of althans de onderste tekst even af te plakken?
Nee dus. Ook geen van de rouwenden nam de moeite om zich aan dat illegitieme, zo detonerende bord te vergrijpen.

Zondagmiddag overwoog ik er een blogje over te schrijven. Ik googelde wat op de termen 'waarom' in combinatie met 'warum' en 'alphen', maar ik kwam niets zinnigs tegen. Misschien was ik wel de enige die het was opgevallen? En misschien moest ik niet zo pietluttig doen over een detail? Bovendien zag ik tot mijn vreugde dat iemand intussen een afscheidsbrief, formaat A4, deels over de 'Warum?'-tekst heen had geplakt. En dat de stapel boeketten inmiddels zo hoog was geworden dat ook de rest van het woord vrijwel aan het zicht werd onttrokken.

Vanavond kwam dan de aap uit de mouw, in De Wereld Draait Door.
Daar was stamgast Hans Aarsman op bezoek, 'foto-onderzoeker'. Die man heeft zelfs een nxf3g scherper oog voor details dan ik. Daarnaast verzamelt en archiveert hij alle foto's over een bepaald onderwerp die hij kan vinden.

Ook hem waren die zo vreemd vormgegeven vraagtekens opgevallen: een gespiegelde 'S' met een stip eronder, geschilderd in rode verf. Waardoor hij de connectie kon maken met eerdere foto's van gedenktekens in zijn archief.

Het blijkt te gaan om een Duitser, Timo Tasche, die er een gewoonte van maakt om bij al dit soort zinloze moordpartijen – in en buiten Duitsland – een herdenkingsbord te plaatsen.

 
Hier zien we hem de camera's zoeken bij de Albertville-school nabij Stuttgart, waar de 17-jarige Tim Kretschmer in maart 2009 het vuur had geopend op leraren en leerlingen van zijn vroegere school. Gevolg: 16 doden en tientallen gewonden.

Timo Tasche from Germany lights candles at the shopping centre where a lone gunman killed six people in Alphen aan de Rijn

[Hier de bron.]

Wat moeten we denken van deze figuur en zijn fascinatie om na elke massamoordpartij in vliegende haast de plaats delict te bezoeken om daar als eerste zijn protestbord te plaatsen, daarvoor stad en land afreizend?

Supermarkt in de communicatiefout

by artitekst on 15 March 2011, 23:33
Supermarkt in de communicatiefout | Comments(0)

Altijd leuk om er met je neus bovenop te staan, als ergens ruzie is. Soms door je ermee te bemoeien, vaak ook door alleen maar te kijken hoe het afloopt. En voor een beroepscommunicator is het helemaal te gek als zox92n ruzie over een misverstand gaat. Want dan neem je ook nog iets mee om over na te denken.

Nu het inmiddels ruim acht jaar geleden is dat ik voor het laatst een kassa-ruzie beschreef, denk ik dat ik wel weer met een stukje in deze categorie kan aankomen zonder saai te worden.

Vxf3xf3r mij in de rij stond een man van middelbare leeftijd die in een woordenwisseling was geraakt met het kassameisje. De man had bij een eerder bezoek x96 zo begreep ik uit de conversatie x96 zes literflessen huiswijn op de band geplaatst, waarbij het kassameisje had opgemerkt: "Sorry meneer, er mogen er maar vier per klant".

Dat wist de meneer niet. Hij was afgekomen op de C1000-aanbieding waarbij (alleen op vrijdag en zaterdag) de huiswijn werd verkocht voor slechts x80 2 per fles, in plaats van x80 3,29. Alle soorten: rood, wit-droog, wit-zoet en rosxe9.

"Het staat echt op de borden hoor," had het meisje gezegd.

"Ik heb die borden niet bekeken", had de man geantwoord. "Maar op de reclamefolder heb ik die voorwaarde niet zien staan."

De man had vier flessen afgerekend en de twee illegale flessen bij het kassameisje achtergelaten. "Die kom ik dan straks wel ophalen," had hij gezegd, "want dan ben ik opnieuw een klant."

Dat x91straksx92 was inmiddels x91nux92 geworden.

De man was de winkel uitgegaan en had zijn flessen in de auto gezet. En was daarna teruggekomen om nog twee flessen wijn uit het rek te halen en in zijn mandje te doen. Nu stond hij vxf3xf3r me en vroeg het kassameisje om de twee flessen die zij achter de kassa had bewaard, op de band te plaatsen naast de twee nieuw aangevoerde flessen.

"Nee hoor," zei het kassameisje. "U heeft al vier flessen gehad."

Nu werd de man vxf3xf3r mij pas echt boos.

"Ik denk dat u nu maar even de filiaaleigenaar erbij moet roepen," zei de man op dringende toon.

Het meisje pakte de telefoon op en zei: "Anja, vraag jij even of meneer Mieremet naar kassa 3 wil komen?"

Hoewel ik niet aandrong (want ik ben intussen wel gewend geraakt aan kassa-opstoppingen en was benieuwd hoe dit zou aflopen) vond de man vxf3xf3r mij het na enkele minuten welletjes.

"OK", zei hij. "Hier heb ik dus geen tijd voor. Reken die flessen dan maar af voor de normale prijs."

"Maar dan komt hij straks voor niets," protesteerde het kassameisje.

Nu barstte de man bijna uit zijn voegen.

"Voor niets? Voorrrr nietsss? Wat denk je dat ik hier doe, door voor de tweede keer langs te komen, helemaal… voor niets!!!"

"Ja, maar…"

"Niets, ja maar! Afrekenen. Nu! En dit keer mxe9t bon. Die meneer Mieremet krijgt een brief van mij!"

Woedend beende de man de winkel uit.

Terwijl ik mijn eigen boodschappen afrekende, vroeg ik het kassameisje of dit wel vaker voorkwam, en of ze daar moeite mee had?

Haar antwoord was tweemaal x91jax92.

Maar ze kon niet anders. Zij en haar collegax92s moesten streng zijn, zo had de directie verordonneerd. Wie meer dan vier kortingsproducten per klant doorlaat, krijgt een boete.

Terwijl ik de boodschappen in mijn tas deed, liet ik mijn blik eens over de andere kassax92s dwalen. En bij al die kassax92s zag ik opzijgezette flessen rood, wit en rosxe9 van het C1000-huismerk staan. Kennelijk was het misverstand algemener dan alleen bij de meneer vxf3xf3r mij.

"Maar," vroeg ik het meisje, "hoe komt jouw baas dan te weten wanneer je een klant teveel meegeeft?"

"Dat kijken ze na via de kassarol." antwoordde ze.
"En verder ook nog…" x96 nu trok ze een vies gezicht en maakte een hoofdgebaar naar de ruimte voorbij de kassax92s, waar een grote zwarte man stond, in stramme Opsteltenhouding en in een streepjesmaatpak, met op zijn revxe8r zox92n zilverkleurige V.

"Echt waar?" vroeg ik. "Zij moeten jullie bespioneren?"

"We denken van wel," zei het kassameisje. "Anders begrijpen we niet waarom die gasten hier ineens staan, sinds een halfjaar. We hadden nooit problemen met klanten."

Nadat ik was thuisgekomen en mijn boodschappen uitpakte, herinnerde ik mij vaag dat ik eerder die week mogelijk een flyer van C1000 had gezien!

Ik rommelde wat in de oudpapierdoos en ja hoor, daar kwam hij te voorschijn.

? 
Na bestudering van dit foldertje begrijp ik waarom veel mensen x96 die dachten hun wijnvoorraad goedkoop te kunnen aanvullen x96 teleurgesteld zijn.

Want helemaal onderaan in het linkerhoekje, zelfs nog onder het alcohol-waarschuwingslogo, staat in minieme lettertjes de beperkende voorwaarde waardoor er van de aanbieding maar weinig overblijft.

 
Goed, we weten dat de grote supermarkten in een snijdende concurrentie verwikkeld zijn. En massa = kassa, dus elke eurocent telt.

Maar om nou in aanbiedingen de grote banken, verzekeraars en malafide aanbieders van SMSx92jes te gaan na-apen (die het ook allemaal moeten hebben van misleiding via de x91kleine lettertjesx92)… dat lijkt me voor onze supermarkten de verkeerde weg.

Want de winkel waar wij onze dagelijkse levensbehoeften inkopen, die hoort van zulke smetten vrij te zijn. Die behoort het vertrouwen van de klant altijd hoog in het vaandel te hebben. Al is het maar om niet op de dodelijke pijnbank te belanden van Radars x91Koude Douchex92 of Kassax92s x91Belbusx92.
Of als onderwerp van mijn column.
 

Een hopeloos mislukte cartoon

by artitekst on 16 February 2011, 02:57
Een hopeloos mislukte cartoon | Comments(0)

Dit is de cartoon die dezer dagen werd geplaatst op de VARA-website Joop.nl, een speeltje van de zich journalist noemende Francisco van Jole.

De spotprent behoeft nauwelijks uitleg. We zien de aan zijn kapsel herkenbare Geert Wilders (in uniform, met een stok in zijn hand) een groepje allochtonen naar de douches verwijzen, die in deze context dus gaskamers betekenen. De 'slachtoffers' zijn gelabeld, nu niet met een jodenster maar met een T-label (voor 'Tuig'). Het hek met prikkeldraad op de achtergrond dient ervoor om zelfs de laatste nog twijfelende lezer ervan te overtuigen dat het hier inderdaad om een concentratiekampvergelijking gaat.

Je kunt hier op verschillende manieren naar kijken.

'Net goed, voor die Wilders', moet tekenaar Adriaan Soeterbroek hebben gedacht. 'Wilders wil toch absolute vrijheid van meningsuiting? Nou, dan heb ik die ook!'

Tja.

Wilders zelf is er woedend over. En heeft meteen een boycot ingesteld tegen de VARA, zolang de cartoon niet van de website is gehaald. Dat betekent ook, dat er vanavond – woensdag 16 februari – geen PVV-vertegenwoordiger aanwezig zal zijn bij het verkiezingsdebat van Pauw en Witteman.
Heeft Wilders hier een punt? Of is dit – in de woorden van Van Jole – onterechte 'chantage' en kinderachtig gedrag?

Anachronisme

Je kunt er van alles over zeggen.

In de eerste plaats is de spotprent weinig creatief.
Het plaatje tamboereert voort op een metafoor die al zo'n twee jaar lang aan de gang is en waarvan langzamerhand bijna iedereen wel door heeft dat deze vals is. Elke vergelijking van Wilders of de PVV met Hitler of de NSB raakt kant noch wal.
Zelfs VARA/PvdA-companen die tot voor kort meezongen in dit ritueel (D66, GroenLinks, SP), nemen daar nu afstand van.

Als er dan toch een vergelijking moet worden gemaakt met WO II dan komt eerder de door Wilders aangewezen 'linkse kerk' in aanmerking voor een vergelijking met de voormalige NSB, door haar jarenlang aanpappen met een gevaarlijke buitenlandse vijand die uit is op het wegnemen van onze vrijheid.

Kortom: deze cartoon is een anachronisme. Eindredacteur Van Jole denkt dat deze vorm van 'Wilders-bashing' nog steeds werkt. Een dramatische vergissing. Zelfs in zijn eigen VARA-achterban neemt vrijwel iedereen er afstand van. Lees de commentaren maar onder de cartoon, op Joop.nl.

Een beetje dom

Er is ook reden voor twijfel aan de intelligentie van deze cartoonist.

Adriaan Soeterbroek heeft de tekening ongetwijfeld gemaakt vanuit een opwelling uit zijn onderbuik. En dat mag! Zo ontstaan namelijk veel goede, mooie, scherpe cartoons en columns. Maar dan is er ook nog zoiets als 'congruentie'. Hetgeen betekent dat je, na die eerste opwelling en eerste schets, ook nog even kijkt of alles wel klopt. Dat heeft arme Adriaan duidelijk nagelaten. 'The devil is in the details', heet het bij onze overzeese buren.

Kijk nou eens naar die weekend- resp. sporttas op de tekening.

Wat zit daar allemaal in?
Mogen die islam-allochtonen extra kleding meenemen? i-Pods en i-Phones? Hun gamestation? De joden niet hoor! Bovendien: wat heb je aan al die spullen als je zometeen onder de douche, pardon: de gaskamer in moet?

Nog zo'n 'continuxefteitsfoutje'. Dat stigma-labeltje met een 'T' erop, voor 'tuig'.
Wat de tekenaar hier (hopelijk onbedoeld) tevens beweert – althans zo zou je het ook kunnen interpreteren – is dat de joden van destijds xf3xf3k als 'tuig' moeten worden gezien. En daarmee komen we heel dicht bij de mening over de joden van nu, door een man als de SP'er Harry van Bommel van nu. Of door de Gretta Duisenberg of de Anja Meulenbelt van nu.

Een beetje dom dus, van die tekenaar. En van Van Jole. En van de VARA.

En ook nogal laf

Natuurlijk, iedereen mag naar hartelust cartoons maken, hoe prikkelender hoe beter.
Ook, – nee juist Geert Wilders – zal dat recht blijven verdedigen. Ook al maakt hij zich – begrijpelijk – kwaad om de hier besproken cartoon, die ronduit infaam is.

Vergelijk de VARA-cartoon maar eens met bovenstaande spotprent van de Deense tekenaar Kurt Westergaard. Waarom is deze prent wxe9l to-the-point? Heel simpel: omdat hij een waarheid bevat. Het is namelijk onbetwist dat Mohammed (de islam) een rechtstreekse relatie heeft met de toepassing van geweld, om niet te zeggen: terreur.

Maar nog veel belangrijker is het volgende. Westergaard nam met zijn cartoon een enorm persoonlijk risico. Door een aanval op zijn huis – op basis van een uitgevaardigde fatwa – wist hij ternauwernood aan de dood te ontsnappen. Juist vorige week is zijn islamitische aanvaller door de rechtbank veroordeeld.

Maar VARA's cartoontekenaar Soeterbroek vind zichzelf heel dapper als hij Wilders nog eens voor de zoveelste keer op dezelfde afgezaagde Nazi-korrel neemt, wetend dat hij daarmee geen enkel risico loopt. En wetend dat Wilders geenszins in de positie verkeert van een oppermachtige Duitse generaal in 1940, maar juist nu, in 2011, dag en nacht bewaakt moet worden tegen zijn islamitische bedreigers.

VARA en PVDA: 'Old school politics'

Onvoorstelbaar eigenlijk, dat ik – in mijn verleden – ooit van beide lid ben geweest. Er is een tijd van komen en van gaan.

Er komt een tijd, voor mensen met een gezond verstand, dat zij tot bezinning komen. Dat hoeft niet te betekenen dat je Wilders en zijn PVV compleet omarmt en – erger nog – zijn soms al te provocatieve vocabulaire overneemt. Maar als je de zinnige dingen die hij naar voren brengt weet op te merken, dan kun je wellicht medestander worden in de verdediging van onze cultuur en rechtsstaat. Want dat die in gevaar zijn, is voor mij geen vraag meer.

Hoe 'verschillig' wil je zijn?

Met dit woordgrapje, dat ons dagelijks door de tv wordt ingepeperd, denkt de VARA ons een beetje 'op te voeden', met name tegen de invloed van de PVV.

Helaas, deze spitsvondigheid bedacht door het reclamebureau van de VARA wil maar geen ingang vinden bij de bevolking. Taalkundigen vinden het een 'neologisme van niks'.

Nee, de wanhoop regeert. Bij de VARA, bij de PvdA en bij links in het algemeen.
Deze ontijdige, infame en abjecte Joop.nl-cartoon is daar de uitdrukking van.

De 'verschillige' VARA.

Hoogste tijd dat deze omroep wat meer 'nozel' en 'zinnig' wordt.

‘Wikileaks’ verknalt Studio Sport

by artitekst on 23 January 2011, 21:43
‘Wikileaks’ verknalt Studio Sport | Comments(0)

Laat ik dit keer eens met een compliment beginnen.

Ik houd van voetbal en ik volg met belangstelling de nationale competitie. En daarom ben ik een fan van het NOS-programma Studio Sport Eredivisie. Voor mij geen abonnement op de rechtstreekse wedstrijdverslagen. Kost me veel te veel tijd en bovendien verlopen die wedstrijden deels gelijktijdig, waardoor je geneigd bent voortdurend te schakelen tussen verschillende wedstrijden. En ik houd niet van dat soort onnodig gestress.

Studio Sport komt op vrijdag- en zaterdagavond laat, en op zondagavond om 19:00 uur met goede samenvattingen, waarin de hoogtepunten van alle gespeelde wedstrijden netjes achter elkaar worden gezet. En met een zodanig commentaar dat de spanning erin blijft, alsof je naar een complete wedstrijd kijkt, die alleen wat korter duurt. Een prima format.

TV10

Jaren terug waren de Eredivisierechten enige tijd gekaapt door de barbaren van de commercie, die dachten een beter en flitsender sportprogramma te kunnen neerzetten. Dat werd echter een eindeloos uitgesponnen tv-show met diverse reclame-onderbrekingen en talloze tussendoor-reacties van Jan Publiek, waar niemand op zat te wachten. En waardoor het programma soms zo'n anderhalf uur duurde. Terwijl Studio Sport altijd een fraai en compact overzicht gaf in een half uur tot drie kwartier.

Gelukkig brak er bijna een volksopstand uit. Nederlanders wilden hun 'met het bord op schoot'-programma terug, en dat kregen ze. Een volgende aanval op deze sportverslaggeving van de publieke omroep valt niet te verwachten; Studio Sport is nagenoeg perfect.

Radio 1 en internet als stoorzender

Je moet er echter wel wat voor over hebben als je – zoals de meeste kijkers – Studio Sport wil gaan zien en ook nog wat van de spanning wil meemaken. Dus zonder de uitslagen al te kennen. Dat betekent dat je jezelf een nieuws-embargo moet opleggen.

Zo luisterde ik op zondagmiddag altijd graag naar discussies en debatten op Radio 1. Maar dat is er niet meer bij. Omdat het dwangprincipe van 'snelle nieuwsvoorziening' betekent dat bij elk nieuw doelpunt, in elke wedstrijd, de nieuwe tussenstand wordt omgeroepen.

Ik heb dat nog enkele jaren volgehouden, door de volumeknop onder handbereik te houden. Als ik dan hoorde "We gaan naar de Kuip in Rotterdam, want daar is gescoord!" kon ik nog net op tijd het geluid wegdraaien. Maar presentators van dat kaliber – die dus pro-actief konden denken – zijn er allang niet meer.
Nee hoor, middenin een interessant gesprek wordt er plots doorgeschakeld (zonder enige aankondiging) met de schreeuw: "Vijf – nul voor PSV, jahaa, het zxe1t eraan te komen!"
Het komt ik het brein van zulke radiomakers kennelijk niet op dat er heel veel mensen zijn die dit nieuws liever niet meteen willen weten.

Maar ook met internet is het oppassen. Je kunt rustig je binnengekomen mail lezen, tenzij je geabonneerd bent op voetbalnieuwsbrieven natuurlijk. Maar pas op met nieuwssites. Als je daarop terechtkomt, krijg je plotseling uitslagen te zien, die je niet wil zien.
Mijn startpagina is bijvoorbeeld NU.nl. Als ik via die pagina naar de TV-gids wil zappen, moet ik eerst naar onderen scrollen (onderaan in de linkerkolom staat de link NU-tvgids). Maar oeps… in het middenvenster zit je dan in de rubriek Sport. En daar staat dan potificaal een stukje over de belangrijkste wedstrijd ("Feijenoord dramatisch ten onder in Eindhoven").

Tom Egbers, beter opletten graag!

Had je al die ongewenste nieuwsvoorziening met veel moeite en ergernis succesvol tegengehouden, dan kon je verwachtingsvol klaar gaan zitten voor Studio Sport. Althans… tot gisteren. Want vandaag werd dit programma getroffen door zijn eerste eigen 'WikiLeak'.

Al vroeg in de uitzending, na het verslag van de wedstrijd VVV-PSV (0-3) kwam de trainer van het arme VVV in beeld voor een commentje. Vraag van de verslaggever: "Willem II komt wel erg dichtbij, vindt u niet?"
Antwoord van de trainer: "Wij kijken niet naar Willem II. Wij kijken naar Excelsior, en die heeft vandaag gelukkig ook verloren."

Oei! Het verslag van die wedstrijd (Roda JC – Excelsior) kwam pas later in deze uitzending! Maar nu wisten we al – door die 'lekkende' VVV-coach – dat Excelsior had verloren (het werd 3 – 0). Daar was de lol dus vanaf. Gelukkig nog maar dat het niet om een grote wedstrijd ging.

Continuxefteit

Toch hebben Tom Egbers en zijn team hier een lelijke steek laten vallen. Kennelijk heeft bij de montage niemand deze 'Wiki-verstoring' opgemerkt.
In de filmindustrie heet zoiets een 'continuxefteitsfout'. Het is een van de eerste dingen die aankomend regisseurs leren op de Film- en televisieacademie: hoe ze zulke blunders moeten vermijden.

Hopelijk blijft het bij deze misstap en wordt het geen routine. Want dat zou betekenen dat we voortaan ook tijdens het kijken naar Studio Sport zelf, voortdurend de hand aan de afstandsbediening moeten houden. Om bij de spelers- en trainerscommentaren na afloop van een wedstrijdverslag uit voorzorg het geluid uit te schakelen.

Beetje concentratie graag, Egbers!  

Vergrijzing in Nederland: een oplichtingstruc?

by artitekst on 20 October 2010, 23:02
Vergrijzing in Nederland: een oplichtingstruc? | Comments(0)

Laat ik nou jarenlang de overtuiging hebben gehad – ik leerde dat al op de middelbare school – dat Nederland zo'n beetje het beste pensioenstelsel ter wereld had. Hele generaties zijn opgevoed met het idee dat werknemers na hun 65e konden genieten van een waardevast pensioen. Maar sinds de kredietcrisis van 2008 lijkt deze verworvenheid ineens op het spel te staan, als we al die alarmerende berichten moeten geloven, zoals onlangs in Buitenhof en afgelopen maandag nog in Exe9nVandaag (onderwerp begint op 10:05 minuten).

Is er een goede reden voor al dit gejeremieer? Of is er weinig aan de hand, en wordt hier een spel gespeeld met de zuurverdiende centen van werknemers? En wat heeft de 'Grijze golf' van baby-boomers hiermee van doen? 

Een hoax?

Ik hoor dat gejammer van z.g. deskundigen nou al enkele maanden aan, en dus wordt het tijd dat ik me er ook maar eens tegenaan ga bemoeien. Want het lijkt erop dat hier een heuse hoax wordt gecrexeberd die de geesten rijp moet maken voor een verhoging van de pensioenpremies en/of een verlaging van de pensioenuitkeringen. Is dit misschien een poging om de verliezen van de crisis deels op de pensioengerechtigden af te wentelen?

Ook maandag werd op Nederland 1 in Exe9nVandaag de z.g. 'pensioencrisis' weer eens dik aangezet. Terwijl in hetzelfde programma gegevens werden gepresenteerd die juist een heel andere kant op wijzen.
Zo beschikken de Nederlandse pensioenfondsen over een kapitaal van maar liefst 700 miljard euro (daar kunnen zelfs veel grotere landen in Europa niet aan tippen). Bovendien neemt meer dan 90% van de Nederlandse werknemers deel aan een pensioenregeling (en betaalt daar dus aan mee). 

Gezond verstand

Zo liet het programma zien dat de gemiddelde Nederlandse werknemer (samen met de werkgeversbijdrage) gedurende een werkzaam leven van 40 jaar xe9xe9n tot 1,6 miljoen euro bij elkaar spaart. Deel dat bedrag door de 20 jaar die men dan gemiddeld nog te leven heeft, dan kom je uit op een jaarinkomen van x80 50.000 tot x80 80.000 (let wel: bovenop de AOW-uitkering!).

Daar moeten dan nog wel de apparaats- ofwel uitvoerings- ofwel overheadkosten vanaf, maar die kunnen ruimschoots worden betaald uit het opgebouwde kapitaal van al die mensen die de 65 jaar nooit hebben gehaald, maar wxe9l jarenlang premie hebben betaald. Bingo voor de pensioenfondsen!

Kortom: onze pensioenreserve is een absolute goudmijn; het geld klotst tegen de muren van de verpleeghuizen op. En de paniek dat die 700 miljard 'te weinig' zou zijn is slechts het gevolg van een achterhaalde en dubieuze rekenmethode-afspraak, waarbij wordt verondersteld dat het huidige lage rente-/beleggingspercentage zich nog decennialang zal voortzetten. Terwijl men weet dat dit niet zo zal zijn.

Je hoeft alleen maar te kunnen rekenen op (voormalig) lagereschoolniveau en je gezond verstand te gebruiken om in te zien dat hier een loopje genomen wordt met ons vertrouwen in onze bestuurders. 

Exe9nVandaag is flink in de war

Kijk even naar deze beeldschermafdruk uit de uitzending van Exe9nVandaag:

Titel: 'Pensioen vroeger'. Het plaatje laat zien dat er 'vroeger' (bedoeld wordt de naoorlogse generatie van de jaren '50 en '60) heel veel jongere werknemers waren die geld inlegden, en maar relatief weinig ouderen die daarvan op dat moment profiteerden. Er bleef dus veel geld over.

Wat er met dat surplus aan geld gedaan is, laat zich raden. Vast staat dat diverse regeringen het in loononderhandelingen hebben gebruikt om tot akkoorden te komen door de pensioenpremies tijdelijk te verlagen. Maar wie weet, is er nog mxe9xe9r geld aan die fondsen onttrokken – ten behoeve van linkse of rechtse hobby's (hier zou een parlementaire enquxeate geen overbodige luxe zijn…). Maar desondanks: de pensioenvleespotten blijven uitpuilen als het zwembad van Dagobert Duck.

Dan het volgende plaatje, dat over 'onze toekomst' gaat:

Titel: 'Pensioen toekomstig'.
Nu dus de omgekeerde piramide. Waarbij wordt uitgebeeld hoe het pensioenvermogen slinkt doordat steeds minder werkende jongeren de premies moeten opbrengen voor steeds meer gepensioneerde ouderen. En waardoor de pensioenen voor die jongeren straks onbetaalbaar worden!

Deze redenering is echter volstrekte onzin. Want men haalt twee dingen door elkaar. Ik zal dat uitleggen. 

Twee stelsels

De bovenstaande redenering geldt – gedeeltelijk, want er zit meer aan vast – wxe9l voor de AOW. Die wordt namelijk verstrekt aan iedereen die de 65-jarige leeftijd (straks 67) heeft bereikt en die gedurende zijn hele volwassen leven Nederlands ingezetene was. Wie langere tijd in het buitenland heeft gewoond, wordt naar verhouding van die periode gekort op zijn AOW. Of je hebt gewerkt of niet, maakt niet uit. Het recht op AOW geldt voor iedereen. De voorziening wordt betaald uit de algemene belastinginkomsten. Hier geldt dus wel dat de vergrijzing een aanslag doet op de jongeren. Dit systeem heet daarom het omslagstelsel. Dat wil zeggen dat de uitkeringen aan AOW-gerechtigden – op elk moment – worden opgebracht door (ofwel 'omgeslagen' over) de werkende bevolking van dat moment. En dan heb je inderdaad een probleem als er veel ouderen zijn en een afnemende werkende bevolking van onder de 65 jaar.

Dit is de situatie in de meeste Europese landen, want die hebben alleen maar pensioenen die bij ons 'AOW' heten. Vandaar dat nu in Frankrijk de pleuris is uitgebroken door een verhoging van de 'pensioenleeftijd' (mind you!) van 60 naar 62 jaar. Met een felheid alsof de bestorming van de Bastille uit 1789 wordt herhaald.

Echter, ons systeem van (aanvullend) pensioen berust op het z.g. kapitaalstelsel. Dat betekent dat iedere werknemer zijn eigen pensioen bij elkaar spaart. Weliswaar belandt dat geld in een grote, gemeenschappelijk beheerde pot, maar het blijft zo dat iedereen voor zijn eigen pensioen zorgt. Daarom ook heet de maandelijks afgedragen pensioenbijdrage 'uitgesteld loon'. Niemand zou zich dus zorgen hoeven te maken over zijn pensioenreserve; die is immers gekoppeld aan zijn eigen werknemersverleden. En heeft dus niets te maken met de verhouding tussen jong en oud, tussen werkenden en gepensioneerden. Dit mogen we gerust een blunder noemen van Exe9nVandaag. 

Langetermijndenken is niet zo populair

Maar zelfs als we de aanstaande 'vergrijzing' in een breder perspectief zien, dus los van het AOW- en pensioenvraagstuk, dan nog ben ik verbijsterd over het gemak waarmee de deskundigen, de instanties en in hun voetspoor de politici dit vraagstuk tot bijna eschatologische proporties weten te verheffen. Zoals bijvoorbeeld de kosten voor 'de zorg'. Ook die moeten straks allemaal worden opgebracht door de jongeren, zeg maar de kinderen van de babyboomers. O jee, wat een ramp!

Wat men verzuimt te vertellen is dat die hele Grijze golf slechts een tijdelijk probleem is. Al die babyboomers gaan uiterlijk tussen 2030 en 2040 allemaal verdwijnen. En dan onstaat er een situatie van… krimp! Dus: dalende huizenprijzen (door leegstand) geen files meer op de wegen en een giga overschot aan ruimte.

En dat terwijl die babyboomers (ik ben er zelf een, dus ik weet waar ik het over heb) al dik profiteren van het naoorlogse kapitaal dat hun ouders – spaarzaam als wat, elk dubbeltje werd driemaal omgedraaid voordat het werd uitgegeven – hen hebben nagelaten. En zij laten op hun beurt – nxf3g rijker geworden – ook weer het nodige aan hun kinderen na. Onze jongeren van nu, die voor later zogenaamd de pensioenpremies niet meer zouden kunnen opbrengen.

Nooit eerder is er een generatie jongeren geweest die kon opstarten met zxf3veel financixeble backup. Die zxf3 in de watten is gelegd. Mag je dan van hen vragen dat ze alsjeblieft af en toe ook nog even de handen uit de mouwen gaan steken?

Met andere woorden: die hele 'hype' van rampverhalen over de vergrijzing berust volgens mij op kortzichtig kortetermijndenken. Dat komt politici (en hun gevolg van subsidieslurpers) natuurlijk wel goed uit, want de echte waarheid over de overbodigheid van deze ingrepen in onze portemonnees komt toch pas naar boven als zij er – net als wij – al lang niet meer zijn. Dus tegen die tijd is er niemand meer over om daar nog een punt van te maken.

Demografie, of hoe een bevolking zich ontwikkelt en hoe je hierover voorspellingen kunt doen, is een wetenschap. Dat de naoorlogse geboortegolf slechts een tijdelijk probleem oplevert, is dus een vaststaand feit, dat al jaren bekend is. Toch presenteert men dit als een probleem dat zo'n beetje het einde van de wereld moet inluiden. In plaats van een 'over all'-planning te maken over bijvoorbeeld honderd jaar, met het crexebren van een fonds dat die verschillen in welstand navenant verevent. Waar hebben we nu eigenlijk onze wiskunde voor? Dit is allemaal zxf3 makkelijk uit te rekenen. Maar we doen het niet. Waarom niet?

Vraag het eens aan de politicus op wie u de laatste keer heeft gestemd.

Adres: [naam politicus]@tweedekamer.nl

Naschrift:

Wel grappig, dat ik vandaag op het radionieuws hoorde (hoewel het bericht al vier dagen oud blijkt) dat Nederland, volgens een onderzoek van Australische wetenschappers, het allerbeste pensioensysteem (link) ter wereld heeft!

Het CDA is een stilzittend konijn op de weg

by artitekst on 1 October 2010, 21:20
Het CDA is een stilzittend konijn op de weg | Comments(0)

Het wordt smullen, morgen, voor iedereen die belangstelling heeft voor de politiek. Er komt een operetteshow van ongekende omvang en spanning, helemaal gratis te volgen vanaf 10:00 uur op Nederland 1. Een voorstelling waar Joop van den Ende zijn vingers bij zou aflikken!

Het CDA zit vanavond als een angstig konijn middenop een provinciale Veluwse weg, gevangen in de lichtbundel van de koplampen van de auto van Wilders die aan komt razen. De angst van het beestje is zxf3 groot, dat het als verlamd blijft zitten, niet wetend of het naar links of naar rechts zal vluchten. Een zekere dood tegemoet.

Toch heeft het konijn recent nog wel bewogen. Zenuwachtige bewegingen vooral. Aangestuurd door de 'mastodonten'. Van Agt, Lubbers, Wijffels, Veerman, Maij-Weggen en anderen riepen voortdurend: "Naar links, lief konijntje, naar links! Pas toch op!"

Maar dan huppelde het diertje naar links, en schrok het zich dood van de ijselijke linkse afgrond die daar gaapte. En naar rechts durfde het niet eens meer te kijken, want daar schuilde het Grote Gevaar, zo had men hem verteld. Dus zocht het maar weer de veilige middenstreep van de weg op.

Gisteren werden zelfs buitenlandse hulptroepen opgeroepen om het CDA-konijn de 'juiste richting' te laten kiezen. Bondskanselier Merkel en oud-premier De Haene spraken hun afschuw uit over een kabinet gesteund door de PVV van Wilders.

En vandaag werd in een ultieme poging tot bekering ook minister Ernst Hisch Ballin in stelling gebracht en werd zelfs nog de 95-jarige oud-premier Piet de Jong naar een microfoon gehesen, om te vertellen det het CDA hier 'een gevaarlijke weg' op dreigt te gaan, dat het beoogde kabinet 'onze democratie bedreigt' en zelfs dat dit 'kan leiden tot een godsdienstoorlog in Europa'. Toe maar!

Toch is hetgeen deze bijnadoodervaring van het CDA hier oprochelt niet geheel zonder betekenis. Die oorlog komt er sowieso, tenminste als het meezit. En als het niet meezit? Dan leveren we onze democratische vrijheden al in zonder dat we het in de gaten hebben, zonder slag of stoot. Om op zekere dag wakker te worden en via het Radio 1-journaal te horen dat onze eigen Grondwet is vervangen door de Sharia.

Wilders en zijn kiezers beschuldigen van 'xenofobie' of 'islamofobie' zou naxefef zijn, als het niet zo vulgair en doortrapt was. De CDA-coryfeexebn (en hun companen uit PvdA, D66, GroenLinks en SP) weten dondersgoed dat het hier allerminst gaat om een 'fobie' (= ongerechtvaardigde, ingebeelde angst voor een niet-bestaand gevaar), maar om een rexeble dreiging. 

Of is het misschien hun luiheid? Want lezing van de Koran en – vooral – het volgen van de websites van Islamaanhangers vertelt ons onomstotelijk dat er wel degelijk een wereldwijd plan gaande is om – stapje voor stapje – de westerse cultuur te vernietigen en te vervangen door een moslim-kalifaat. Dat proces ligt inmiddels aardig op schema. Geen kunst, want de westerse dhimmies geven zich al over, voordat er zelfs maar enige strijd is geleverd.

Het is niet de eerste keer nu, dat onze beschaving in gevaar komt door politiek-religieuze onverschilligheid. Maar het zal wel de laatste, en definitieve keer zijn. Niet slechts voor Nederland – daarin heeft Piet de Jong een punt – maar ook voor Europa.
En als de Islam erin slaagt om Europa, de Moeder van alle moderne beschavingen, onder haar knoet te krijgen, dan is ook de rest van de wereld aan Allah overgeleverd. Oftewel: het ultieme rampscenario.

Dan zullen alle nog bestaande culturen en godsdiensten verwoest zijn. Dan zullen alle mensen gelijk zijn. En dan zal er eindelijk vrede zijn, op heel de wereld. Omdat er dan overal en altijd, in elk land en in elke stad, in elke hoek en elk gat, alleen nog maar Islam zal zijn.

En waar de Islam heerst, is vrede. Zo leert de 'godsdienst van de vrede'.

Ondertussen blijft ons CDA-konijn bevend en trillend op z'n plaats. Niet wetend wat het erger vindt: overreden worden door het Wilders-autootje of zichzelf laten onthoofden door Islamslachters.

Dat het konijn ook even rustig naar de rechter zijkant van de weg kan gaan, waarna de auto stopt om hem binnen te laten om gezamenlijk de weg naar de vrijheid te vervolgen, lijkt het nog niet helemaal te beseffen.

Enfin, morgenavond zullen we het weten.

In therapie met de NCRV

by artitekst on 1 August 2010, 02:52
In therapie met de NCRV | Comments(0)

Tja, welke vrouw valt er nu niet voor de diepbruine ogen van mooie man Jacob Derwig, vooral wanneer ze bij hem voor therapie op de bank mag komen?

Wat betreft de casting zit het dus wel goed bij deze nieuwe dramaserie van de NCRV, waarvan afgelopen maandag de eerste aflevering werd uitgezonden. Niet alleen de hoofdpersoon, psychotherapeut 'Paul Westervoort', maar ook de overige rollen worden ingevuld door – naar Nederlandse begrippen – topacteurs.

Citaatje uit de aankondiging:

"In Therapie, een remake van de Amerikaanse serie In Treatment, kent hoofdrollen voor Carice van Houten, Halina Reijn, Frederik Brom, Kim van Kooten, Dragan Bakema en Jacob Derwig. In Therapie neemt de kijker mee op een fascinerende reis door de wereld van de psychotherapie en volgt zes weken lang, vijf dagen per week, therapeut Paul (Jacob Derwig) in zijn praktijk. In iedere aflevering zien we een sessie met een patixebnt. Allen komen op een vaste dag in de week."

Laat ik beginnen met een gemeend compliment.

Want deze serie van zes weken lang, vijf dagen per week, die is aangekondigd als 'dramaserie' is wel heel slim aangepakt, en absoluut innovatief! Helaas geen Nederlands format deze keer, maar bedacht in Israel en daarna ook in de VS geproduceerd.

Drama is op de Nederlandse televisie namelijk altijd een heikele onderneming. Meestal ging het om prestigeprojecten voor de grote omroepen. Uiterst kostbaar qua investering en je moest nog maar afwachten of het publiek het zou waarderen. Buitengewoon risicovol dus. Denk aan producties uit het verleden zoals 'Dagboek van een herdershond', 'Van de koele meren des doods', 'De fabriek', 'De stille kracht', 'Klaverweide', 'De kleine waarheid' en 'Vrouwenvleugel'.

Wat dat betreft heeft de NCRV in de roos geschoten met deze nieuwe serie, die – afgezien van de acteurs – voor een appel en een ei kon worden gerealiseerd. Geen buitenopnamen, geen gereis naar exotische landschappen, geen dure uitgaven voor boeiende decors, geen stuntmensen en geen ingewikkelde logistiek. Nee, gewoon twee of drie mensen op een stoel en een bank die alleen maar wat met elkaar zitten te praten, dat is alles.

Feitelijk dus de allergoedkoopste tv-productie die denkbaar is: die van een interview. En als je dan zo'n reeks van 30 (gespeelde) interviews aan het volk kunt verkopen als 'dramaserie', dan is dat op zichzelf al hxe9xe9l knap!

Maar daarnaast is ook de opbouw interessant. Elke dag op de late avond een halfuurtje, waarin de therapiesessie van therapeut Paul zogenaamd wordt nagespeeld (een half uur is ook ruim voldoende om een werkelijke sessie van een uur weer te geven!). Van maandag t/m donderdag is Paul viermaal het middelpunt, met op elk van die dagen een vaste 'patixebnt'. Op dag vijf (de vrijdag) gaat Paul zelf onder het mes bij zijn voormalige therapeut en leermeester Mira. En dat dus allemaal zes weken lang. Van maandag t/m vrijdag.

Ik heb nu de eerste week bekeken en ik moet zeggen: dit is een briljante vondst.

Feitelijk wordt hier de veelgeprezen 'horizontale programmering' gexefntroduceerd in het dramagebeuren. Kijkers hoeven zich geen zorgen meer te maken of ze een deel van het verhaal zouden kunnen missen, door een aflevering over te slaan. Want er is geen doorgaand verhaal. Er zijn vijf verhalen: de vier van Pauls clixebnten, en het verhaal van Paul zelf.

Wil je het verhaal van Lara volgen (de vrouwelijke arts die Paul in bed probeert te krijgen)? Kijk dan elke maandagavond.

Of wil je Aron volgen? De F16-piloot die bij een missie in Uruzgan per ongeluk ook wat onschuldige kinderen de dood injoeg? Kijk dan op de dinsdagavond. Enzovoort, iedere clixebnt heeft z'n eigen dag. En wil je zien hoe therapeut Paul met z'n eigen problemen worstelt, kijk dan op vrijdagavond.

Daarnaast eindigt elke aflevering met de ondertitel: 'Volg …. [naam van de hoofdpersoon] op de website'. Dat is ook zoiets. Voor alle rollen zijn fake-accounts aangemaakt op twitter en hyves. Zodat de kijkers met al die drama-kings en -queens kunnen communiceren. En voor hoofdrolspeler Paul Westervoort is zelfs een heuse 'officiele' praktijkwebsite geconstrueerd. Als je via een andere weg op die website zou belanden, zou je zelfs denken dat je daar terecht zou kunnen voor psychologisch advies. Aandoenlijk, al deze pogingen tot moderne 'interactiviteit', maar het is uiteraard allemaal nep.

Hebben we hier dus te maken met een echte, nieuwe dramaserie?
Het antwoord is naar mijn mening: nee!

Eerder gaat het om een soap-serie, verdeeld in behapbare brokjes. Waarvan de teksten voor de Nederlandse variant zijn opgesteld door de schrijfster Marion Pauw. En daar is het, denk ik, misgegaan. Aan de acteurs zal het niet liggen, die voldoen ruimschoots aan het verwachtingspatroon dat wij van hen hebben. Vooral wanneer de hen toebedeelde rol nauw aansluit bij hun eigen persoonlijkheid. Zo zag ik Halina Reijn zichzelf heerlijk te buiten gaan als manipulerende nymfomane en haar vriendin Carice van Houten als niet minder manipulerend zeikwijf annex hobbypsychopate. Jammer dat zij zich, gebonden aan de teksten, niet zelf mochten uitleven xe0 la 'De vloer op'. Dat zou pas echt spectaculair drama hebben opgeleverd.

In die teksten zit dus ook de grootste zwakte van dit 'tv-drama'.

Die Paul Westervoort is een therapeut van niks. In elke aflevering, bij elk van zijn 'patixebnten' delft hij het onderspit. Hij kan 'goed luisteren', maar ja, als dxe1t nou je voornaamste competentie moet zijn? Kenmerk is, dat al zijn clixebnten hem keihard aanvallen, en dat hij daar nauwelijks weerwoord op heeft. Hij probeert weliswaar – soms zelfs wanhopig – te 'spiegelen', maar daar komt weinig van terecht.

In dit NCRV-dramaverhaal is dat ook wel begrijpelijk, want deze sukkeltherapeut Paul heeft ook zelf een probleem, in zijn eigen gezin. Daarom ging hij afgelopen vrijdag maar weer eens langs bij zijn voormalige therapeut/leermeesteres Mira. En dat gaat hij dus vaker doen, gedurende de komende vijf weken, elke vrijdag.

Laten we het er dus maar op houden dat dit geen dramaserie, maar gewoon een 'soap' is.
Is helemaal niks mis mee.
Soaps, zoals bijvoorbeeld Medisch Centrum West, hebben naast hun amusementswaarde ook een nevengeschikte, opvoedende of educatieve functie. Er worden dan problemen aan de orde gesteld die actueel zijn in onze maatschappij. Waar de kijkers iets van kunnen leren.

Zo zie ik ook deze nieuwe NCRV-serie.

Maar al die sessies… ze overtuigen mij niet.
Ik moest af en toe denken aan 'De Rode Kamer', een reeks uitzendingen van de KRO eerder dit jaar, waarin Karin de Groot diverse figuranten zogenaamd een psychotherapie liet ondergaan. Waarna dezen geheel opgefrist en vol zelfvertrouwen een nieuw leven konden beginnen. Dat programma was echt tenenkrommend!

'In Therapie' lijkt een zelfde lot beschoren.

In die therapeutische sessies is het een en al projectie en overdracht (al dan niet erotisch) en tegenoverdracht. Voor de kenners: dit is de berenkuil, waar therapeut Paul vierkant intrapt.

Als dit een waarheidsgetrouwe afbeelding is van de huidige gemiddelde psychotherapeutische praktijk in Nederland, dan zou ik niemand willen aanraden naar een psycholoog te gaan.

Een diepgaand gesprek met goede vrienden, dat helpt beter.

Nee, als deze dramaserie nog op gang wil komen, dan zal men ook eens naar buiten moeten. En dan zouden we ook die probleemveroorzakende figuren eens moeten zien, over wie nu slechts indirect gesproken wordt. Wie weet komt dat nog.

Morgenavond de start van week 2, met krolse Lara.